Zoals ge al vernomen hebt hebben we een weliswaar lange, maar toch voorspoedige vliegtuigreis gehad, die toch bijna 24 uur geduurd heeft, van opstaan dinsdagmorgen 04.15 tot woensdagmorgen 04.00 (alles in onze tijd) toen we bij Jan en Cat aan tafel schikten. Zoals ook al gezegd bleek 1 van de 2 valiezen zoek, zodat we in de luchthaven eerst nog een klein uurtje doorbrachten met wachten en dan met het invullen van een formulier. Een zoals steeds vooruitziende oms had evenwel alle reisgoed over de twee koffers verdeeld zodat ze van alles wel iets hadden, zij het in krappe hoeveelheden. Niettemin bleef deze verloren koffer tot gisterenavond door ons verblijf spoken, met alle dagen telefoneren, telkens met andere mensen, telkens met dezelfde uitleg: donkerblauwe koffer, harde schelp, nee geen Samsonite, ruikt naar onze Toon zijne zolder, want heeft daar onterecht 3 jaar gestaan, enz..kortom al wat nuttig kon zijn voor Iberia airlines. Vruchteloos... tot gisterenavond toen bleek dat ze er was (waarschijnlijk trouwens al een tijdje, maar niet goed gekeken van Iberia). Voor alle zekerheid zijn we ze dan maar zelf gaan halen, en ze was er dus gisteravond inderdaad.
Tussen de diverse telefoonsessies in hebben we niettemin onze tijd goed doorgebracht allerlei siteseeing in de buurt, voor zover de betogingen en de barricades van de bouwvakbonden dat tenminste toelieten. We bezochten het oude Panamacity, platgebrand door de zeerovers en dan definitief verlaten, een oude koloniale wijk in de stad met het presidentieel paleis, het apeneiland, een (ander) zeeroverseiland in de buurt met nog twee overgebleven forten - zo maar uit Hornblower weggelopen - en natuurlijk het Panamakanaal, bezaaid met Maerskboten. Daarnaast deden we nog twee flinke tochten door het regenwoud en Nationaal Park. Natuurlijk met de nodige Pina Colladas en dito tussenin. Niet te vergeten ook nog de kookkwaliteiten van Cat, een paar restaurants (Chinees, Panamees, Japans, Mac Donalds – dat laatste voor onze Jan en ik terwijl de Dago's zijn auto trachten te repareren en de vrouwen zich te goed deden aan shopping) , telkens met de nodige drinks voor en na.
Natuurlijk kent Cat hier zowat iedereen, niet te vergeten zowat alle 6 % Chinezen die deze bevolking hier rijk is, en zowat alle wernemers of partners van de grote Internationale Maerskfamily, hiermee een enorm Centraal-Amerikaans netwerk uitbouwend dat dag en nacht te haren dienste staat om het haar inlaws naar de zin te maken.
Jan en Cat wonen hier echt wel ruim in een chic appartement +++ met alles er op en eraan, onbetaalbaar voor de normale mens, maar niet voor Maersk, een SUV Mitsubishi, waarmee hij iedereen van de baan rijdt die niet rap genoeg opzij gaat.
De Dago's doen het hier echt wel zeer goed, en globaal is het hier zeker te vergelijken, zoniet beter dan gelijk welk Zuid-Europees land, alles in volle expansie met groei+++ en bouwen, bouwen, ... Buiten spuitwater dat ze blijkbaar totaal niet kennen, is hier alles te krijgen, en door de dollar nog goedkoop ook. Geen gezever met bedelaars op straat, vriendelijke, behulpzame mensen, veel is zeer goed en netjes georganiseerd, kortom een echt vakantieland. Engels is pover, Spaans slaat hier de klok en anders worden de Chinezen aan het werk gezet.
Gisteravond was het mijn verjaardag en natuurlijk hebben we zoals thuis Chinees gegeten. Morgen gaan we voor een vierdaagse trip naar het binneland, dus dan zullen ze niet bereikbaar zijn per mail denk ik. Tot later dus.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten