Opnieuw zijn we weer twee maanden verder vooraleer ik enige opdate geef op mijn blog. Niet zo een goed gemiddelde sinds ik naar denemarken verhuisd ben.
Maar nu valt er tenminste een en ander te vertellen, buiten werk werk werk.... We zijn op verlof gegaan!
Hetvolgende was gepland. We vertrekken op ”homeleave” naar Singapore waar we zouden blijven slapen bij een vriendin van Cat. We zouden dan een paar dagen in Singapore blijven (van 5 nov to 8 nov) om een aantal papieren in order te brengen (waaronder onder meer Cats paspoort en Permanent Resident van Singapore) en dan een trip naar Taiwan te maken. Dat paspoort is ook nog een verhaal op zich. Cat haar paspoort zou vervallen begin december. Echter, als ge naar andere landen wilt dan moet uw paspoort meestal nog een aantal maande geldig zijn. Sinds Cat op business trip moest naar de UK, heeft ze daar haar paspoort vernieuwd voor uiteraard een bedrag van meerder ponden. Echter, nadat het paspoort was vernieuwd vertelde men haar daar dat, volgende keer dat ze in Malaysia was ze toch nog een nieuw paspoort moest gaan halen.
Enfin, na aankomst en bevestiging van meerder bronnen dat een nieuw paspoort kon aangevraagd worden in een dag, wijle op 6 november naar Malaysia, Johor Baru op een ongeloofelijk vroeg uur. Na nog maals een aantal bevestigingen dat we in elk geval het ”oude” nog geldige paspoort konden terug krijgen (want uiteraard dezelfde dag een nieuw paspoort kon dus niet) het paspoort maar afgegeven. Wachten dan maar weer. Om twee uur (namiddag al dan) krijgen we de medeling dat, neen we kunnen het paspoort niet terugkrijgen want dat is niet de ”procedure”. Ge kunt u Cat haar humeur wel voorstellen... Aangezien we geen proper ondergoed of kleren bijhadden, wijle dan maar papieren onderbroeken gaan kopen en een kamer in Hyatt geboekt. Dat was dan wel een toevalige samenloop van omstandigheden (voor de minder geinformeerden onder ons – dat is het manelijke gedeelte van de lezers – dat was de dag van het chineese huwelijk in MAL, ook in Hyatt). We hadden natuurlijk ook kunnen naar Cat haar moeder gaan slapen, maar die mocht eigenlijk niet weten dat we al in Asie waren en een trip naar TWN hadden gepland, dit teneinde een hoop gezaag over (geld) te kunnen ontwijken.
Enfin, de 7de hebben we dan in de (late) namiddag het paspoort gekregen, dus konden we terug naar Singapore, vanwaar we dan naar Taipei (twn) vertrokken zijn. Daar hadden we een trip door Taiwan geboekt van 5 dagen per trein. Luxueus zou ik zeggen…. Maar interessant. We hebben de building 101 gedaan (toch nog de hoogste building van de wereld, althans voorlopig nog). Tchang kai check. memorial, moon soon lake, the highlands, kaosiung, etc etc. Wat me echter meest is opgevallen in Taiwan is het eten. Veel verschillende soorten snaks, schotels... en fruit. Al bij al een aangename reis (hoewel cat naar mijn mening een beetje te veel souvenirs heeft aangeschaft... de laaste dag naar den bureau geweest om een aantel collegas goeden dag te gaan zeggen – en aangezien die blijkbaar op een of ander manier mijne verjaardag te weten gekomen waren – mijn verjaardag gevierd – met cake. De 16e des morgens vroeg (dank u Dirk om me tijdig wakker te maken), op naar malaysia om cats familie een bezoekje te brengen. Wonder boven wonder ging alles daar goed. Geen scenes etc. Cat had een trip naar Genting Island geboekt voor de hele familie. Genting is een pretpark niet al te ver van Kuala lumpur. Met de klein mannen van haar zuster, moeder en schoonbroer naar daar. Gezien dat het een pretpark is valt er niet zo veel over te vertellen. Het hotel echter (we waren er voor een weekend) is de moeite om een beetje nader te beschrijven. De inkom hal even groot als een Luchthaven gebouw. Meer dan 50 check in balies, en ge moest een nummerke trekken om in te checken (gelijk bij den bakker). Wij waren aangekomen zaterdag morgen om 4 uur en onze nummer in de reeks (check start enkel vanaf 0900 hrs) waren we nummer 300 something... Ge kunt u wel voorstellen hoe groot dat hotel was.
Uiteindelijk terug naar Johor, waar het idee is een aantal dagen te spenderen met de familie.Ik kreeg echter een belleke van mijn huidige bazin dat ze naar Singapore kwam om een en ander te bespreken en dat het wel goed zou zijn als ik bij die besprekinge bij zou zijn. Daar ik eigenlijk niks aan de hand had (juist rondhangen bij CAT thuis) overeengekomen om naar Singapore te tenen en enige dagen daar te werken. Dan begon Cat haar moeder op te spelen en dus is cat gelijk meegekomen. Eveneens zuster en kinderen, die dan met zijn allen op kosten van APM in Singapore zijn blijven slapen.
Drie dagen “gemeet” en dan was er nog een korte trip naar Cambodia gepland (we waren dan toch al in singapore) om een vriendin te bezoeken (Joe Y, Filip ge moet blijkbaar nog altijd fotokes naar haar sturen) en een collega – ook een goede vriend van cat – die lever kanker heeft en volgens de doctors daar al ten dode opgeschreven stond. Twee dagen in Pnom phen geweest en dan een korte trip per bus naar Ankor gemaakt. Dit is echt wel de moeite! Prachtige jungle, prachtige temples (niet gemakkelijk te beklimmen). Enige “probleem” is dat Ankor nu wel bekend is geraakt dus ge zijt daar niet alleen... Er zijn nog veel tempels buiten ankor te vinden, waar ge enkel kunt geraken met door per 4x4 een week door de jungle te rijden, maar daar hadden we geen tijd voor (denk trouwens ook dat dat niks voor cat is). Ik wil dat echter nog wel eens doen... Ook de busreis van PNP naar Ankor (ongeveer 6-7 uur) is de moeite. De meeste mensen daar leven nog in de oude “primitieve” hutten. Het is duidelijk dat de gevolgen van het Pol Pot regime nog niet helemaal zijn uitgewerkt. Maar de mensen zijn vriendelijk, bestelen u niet heel de tijd (enke af en toe), het is er niet zo “druk” als in VNM, maar even warm. In elk geval een aanradern (Filip, Tim, een idee voor een volgende trip naar Asia?).
Nadien terug naar Singapore, alwaar er weer enige tijd moest gewerkt worden, en dan terug naar Denemarken. In tussentijd had de telefoon het opgegeven (alee de SIM kaart – goede deense Qualiteit...
Terug in Denemarken stond reeds de volgende actie op het programma: Verhuisen. Ons contract met de huisbaas stond op het punt van af te lopen en in plaats van te verlengen waren we een beetje aan het rondzien voor een paar maanden naar een groter appartement. Toch wel toevallig een gevonden rond den hoek (letterlijk) in Willemoesgade. Op het gelijkvloers (Filip, volgende keer moet er niks meer trappen op gezeuld worden). De plaats heeft vele voordelen, waaronder yuiteraard dat het een stuk groter is (over 100m2). We hebben nu een grote living, grote eetkamer, een redelijk grote slaapkamer, een tweede kleinere slaapkamer, een relative grote keuken, kleine badkamer. Maar belangrijker is – twee WC’s en een afwasmachine.... Meer moest ik dan ook niet weten... Hoewel duurder (en nu moeten we een beetje toeleggen op het budget dat Cat heeft) het is echt wel de moeite gezien de extra ruimte – en de extra pot.
Werkgewijs komt de volgende implementatie dichter en dichter bij. Het ziet er naar uit dat de maand januari in VNM gaat doorgebracht worden voor rol-out. Er zijn echter nog veel “hoekjes en kantjes” die moeten aangepast worden vooraleer we daar successvol kunnen implementeren. We zullen wel weer zien, maar momenteel is het weer met zijn allen in “overdrive” om er te kome. Waarschijnlijk zal volgende maand weeral bestaan uit werken, werken en nog eens werken.
woensdag 13 december 2006
zaterdag 8 april 2006
Møn
Saturday, Apr 8, 2006
Ik ga vanaf nu proberen om de blog te gebruiken ipv de prachtige webside. Dan moet ik mezlef niet bezig houden met het opzoeken en herinneren van de datum....
Het weer hier is nog steeds koud en nat; hoewel het deze ochtend dan weer een beetje beter was. Het blijft al wat langer licht, en dat verbetert toch weer een beetje het algemeen gevoelen van "welbeing".
Sinds de laatste posting op deze webside is er weeral een en ander gebeurt, meestal betreffende werk. Dat is een beetje het probleem; ik ben meer met werk bezig dan met iets anders.
Vorige weekend zijn we met 5 kenissen nog eens een bezoekje gaan brengen aan het eiland Møn. Prachtige wandeling toch! Het was nogal bewolkt en nevelig, maar toch prachtige uitzichten. De terugweg was wel een beetje een "avonturentocht" aangezien hier en daar de rotsen naar benedend waren gekomen. Op andere plaatsen was slijk en water zo ver naar beneden gekomen dat er maar een mogelijkheid bestond; ofwel natte voeten krijgen (dus "overzwemmen") ofwel tot aan uw knie in de modder en kalk zitten: beide mogelijkheden waren niet altijd welkom, zeker niet bij de twee "ladies" die ons vergezelden.
Voorbij week waren we weer in Lille (france). Ik had het genoegen om een trip naar "Paris" te maken... Op aanraden van de locale inboorlingen heb ik tegen beter weten in de TGV genomen van Lille naar Parijs. Want, tenslotte, met de TGV is het maar een uurke, en met de wagen zijt ge toch een drie tal uurtjes onderweg. Op de heenreis (als ge alle voor en na transport mee in rekening breng) ben ik een uur of drie onderweg geweest (niet veel verschil dus me de wagen, maar wel een pak duurder). Op de terugreis echter was het helemaal mis. Ik had geboekt op de TGV van 17;58, maar door een aantal onverantwoorde studenten ben ik kunnen vertrekken om; 21:uur. En als viskes in een ton dus na de prachtige wachttijden op het peron, de onzekerheid of ik nog wel zou kunnen teruggeraken, ook nog ne keer een goed uur rechtstaan gewrongen tussen al de mede-slachtoffers. Tot zover dus een geboekte eerste klas ticket met zitplaats....
Dit weekend van den bureau dan toch nog enig goed nieuws gekregen; ik ben met name gepromoveerd: nu ben ik AGM (ofte in verstaanbare woorden Assistant General Manager). Niet dat dat enig verschil gaat geven op mijn inkomsten of werkverantwoordelijkheden. Maar het is toch belangrijk om dit op de "jobkaart" te hebben staan. Tenslotte, als ik na deze FACT periode een nieuwe job zoek, dan zal dat toch allemaal iets gemakelijker gaan als ik een AGM ben dan een A zonder meer....
Cat zit momenteel een beetje verveeld met haar werk; teveel te doen. Ze is nog steeds "part-time" gelinkt aan haar vorig werk. Ook komt ze niet zo goed overeen met haar nieuwe "teamlead", een of andere duitse dame die denkt haar als "secretaresse" te gebruiken. Alles is ook volledig nieuw, tenslotte dit is de liner, niet logistics. Maar Cat kennende zal ze het wel allemaal snel onder de knie krijgen en de duitse dame "op haar plaats zetten". Het is hoop ik slechts een kwestie van "gewoon" worden.
Met genoegen hebben we ook vernomen dat er een nieuwe aanwinst is in de familie en hoewel het geen putzeyzeke maar in pittoorske is, moeten we toch het gelukkige paar "congratulations" wensen....
Volgende week is het hier Paasverlof, en wij gaan er met ons getweeen even uit (naar istanbul, dus toon als ge enige goede opmerkingen kunt doorgeven). Het zal nodig zijn voor ons beide!
Ik ga vanaf nu proberen om de blog te gebruiken ipv de prachtige webside. Dan moet ik mezlef niet bezig houden met het opzoeken en herinneren van de datum....
Het weer hier is nog steeds koud en nat; hoewel het deze ochtend dan weer een beetje beter was. Het blijft al wat langer licht, en dat verbetert toch weer een beetje het algemeen gevoelen van "welbeing".
Sinds de laatste posting op deze webside is er weeral een en ander gebeurt, meestal betreffende werk. Dat is een beetje het probleem; ik ben meer met werk bezig dan met iets anders.
Vorige weekend zijn we met 5 kenissen nog eens een bezoekje gaan brengen aan het eiland Møn. Prachtige wandeling toch! Het was nogal bewolkt en nevelig, maar toch prachtige uitzichten. De terugweg was wel een beetje een "avonturentocht" aangezien hier en daar de rotsen naar benedend waren gekomen. Op andere plaatsen was slijk en water zo ver naar beneden gekomen dat er maar een mogelijkheid bestond; ofwel natte voeten krijgen (dus "overzwemmen") ofwel tot aan uw knie in de modder en kalk zitten: beide mogelijkheden waren niet altijd welkom, zeker niet bij de twee "ladies" die ons vergezelden.
Voorbij week waren we weer in Lille (france). Ik had het genoegen om een trip naar "Paris" te maken... Op aanraden van de locale inboorlingen heb ik tegen beter weten in de TGV genomen van Lille naar Parijs. Want, tenslotte, met de TGV is het maar een uurke, en met de wagen zijt ge toch een drie tal uurtjes onderweg. Op de heenreis (als ge alle voor en na transport mee in rekening breng) ben ik een uur of drie onderweg geweest (niet veel verschil dus me de wagen, maar wel een pak duurder). Op de terugreis echter was het helemaal mis. Ik had geboekt op de TGV van 17;58, maar door een aantal onverantwoorde studenten ben ik kunnen vertrekken om; 21:uur. En als viskes in een ton dus na de prachtige wachttijden op het peron, de onzekerheid of ik nog wel zou kunnen teruggeraken, ook nog ne keer een goed uur rechtstaan gewrongen tussen al de mede-slachtoffers. Tot zover dus een geboekte eerste klas ticket met zitplaats....
Dit weekend van den bureau dan toch nog enig goed nieuws gekregen; ik ben met name gepromoveerd: nu ben ik AGM (ofte in verstaanbare woorden Assistant General Manager). Niet dat dat enig verschil gaat geven op mijn inkomsten of werkverantwoordelijkheden. Maar het is toch belangrijk om dit op de "jobkaart" te hebben staan. Tenslotte, als ik na deze FACT periode een nieuwe job zoek, dan zal dat toch allemaal iets gemakelijker gaan als ik een AGM ben dan een A zonder meer....
Cat zit momenteel een beetje verveeld met haar werk; teveel te doen. Ze is nog steeds "part-time" gelinkt aan haar vorig werk. Ook komt ze niet zo goed overeen met haar nieuwe "teamlead", een of andere duitse dame die denkt haar als "secretaresse" te gebruiken. Alles is ook volledig nieuw, tenslotte dit is de liner, niet logistics. Maar Cat kennende zal ze het wel allemaal snel onder de knie krijgen en de duitse dame "op haar plaats zetten". Het is hoop ik slechts een kwestie van "gewoon" worden.
Met genoegen hebben we ook vernomen dat er een nieuwe aanwinst is in de familie en hoewel het geen putzeyzeke maar in pittoorske is, moeten we toch het gelukkige paar "congratulations" wensen....
Volgende week is het hier Paasverlof, en wij gaan er met ons getweeen even uit (naar istanbul, dus toon als ge enige goede opmerkingen kunt doorgeven). Het zal nodig zijn voor ons beide!
zaterdag 11 maart 2006
zweden
Elke keer wordt het erger; nu is het niet ongeveer een maand geleden maar al weer meer dan drie maanden. Ik voel me daar wel een beetje schuldig over. Het is een van deze goede voornemens van elk jaar om terug op een regelmatige basis een en ander op het web to poten teneinde van de mensen in het verre weg op de hoogte te houden hoe het met ons in het duistere Denemarken gaat. Maar zoals gewoonlijk zijn er niet genoeg uren in een dag om dit vol te houden; ik ben meer niet thuis (in DK wel te verstaan) dan wel en de tijd die ik dan thuis ben, spendeer ik dan liever aan 1 mijn vrouwke en 2 mijn geld terug krijgen...
Eigenlijk is er ook een goede kant aan het onregelmatig updaten van de webstek. Dan valt er tenminste eens iets te vertellen.(dit dus om mijn geweten een beetje te sussen).
Hoewel ik gewoonlijk start met een “weerpraatje” is dat deze keer niet echt realististisch (ik ben meer niet in denemarken dan wel). In elk geval is vandaag het weer zonnig maar koud. De dagen worden stillaan langer dus het is weer licht elke morgen wanneer we onze vermoeide ledematen van het bed lichten. Lente is dus langzaam op komst – maar moet voorlopig nog onderdoen voor de winterkoningin. Donderdag heeft het hier nog behoorlijk aan het gesneeuwd en de temperaturen liggen nog steeds behoorlijk onder het vriespunt, vooral dan des nachts.
Zoals de meesten al weten van de sporadische communicatie per email of telefoon, heb ik de maand januari doorgebracht in het (nog noorderlijke) Zweden teneinde een systeem genaamd FACT te implementeren. Kort na kerst ben ik dus naar Gothenburg geteend (cut over) en daarna naar Stockholm (voor wat genoemd wordt “hypercare”). Stockholm. is wel een prachtige locatie. We hebben daar een klein bureautje waar iedereen zo een beetje op elkaar inspeelt. Tegen alle verwachtingen in – en ook tegen de “company policy” – hebben ze daar een mascotte – de hond van een van de werknemers zit daar elke dag. Ge moet uiteindelijk toch toegeven dat zo een beest - hoewel het de eerste keer een beetje raar aandoet - toch een zekere oppepper is. Dat beest komt tenminste elke dag bij het binnenkomen en buitengaan goeden dag zeggen en klaagt niet over werkdruk, systemen en andere tekortkomingen. Iemand moet het gewoon wat water geven en uilaten rond de middag...
Het weer in Zweden is zo mogelijk nog erger dan in Denmarken; temperaturen tot min 19 graden celcius in de nacht. Ik kan u vertellen dat dat verdomd kout is, temeer daar er een algemeen rookverbod is in alle gebouwen (of het nu cafes zijn of hotels of stations). Ook ben ik een paar keer op de luchthaven gestrand omdat “er teveel sneeuw” was om nog te kunnen vliegen. Men verwacht toch dat in een land zoals zweden men gewoon is en kan werken met zoiets als “Sneeuw”. Het eten is er zo mogelijk nog slechter dan in denemarken, hoewel we moeten toegeven dat “smorebrood” betrekkelijk goed evenals de “zweedse gehaktballen”. Maar daar kunt ge ook niet van leven.... Het bier is ook maar van bedenkelijke niveau. De gemiddelde zweedse pint bevat 2 pct alcohol. Met andere woorden dat is meer limonade dan iets anders. Gelukkig kon ik in de meeste (hotels) Duvel of Grimbergen vinden. Dat maakt het leven toch een beetje aangenamer.
De geplande 4 weken Zweden zijn dan uiteindelijk uitgelopen tot 6+ weken. Elke keer was wel een nieuwe vraag voor assistentie voor nog een extra week. Redenen in meervoud (slechte voorbereiding, niet de juiste mensen om het werk te doen etc), maar de meest uit het oog springede is wel dat de Zweden er een cultuur van praten en overleg op na houden. Er is daar niemand (en dat is inclusief management) die zo maar een beslissing zal nemen en daar dan naar handelen. Er moet eerst met god en klein peerke gesproken worden en zelfs dan kan er maar moeilijk een beslissing genomen worden. Ik kan u vertellen dat dat zelfs voor een geduldige mens zoals den deze dat op den duur op de zenuwen begon te werken. Ik had al zoiets van; verdomme doe nu toch eens iets en stop met zeveren! Maar aan alles komt een eind (ook aan Zweden) en na enige discussie (om niet te zeggen ruzie) met de roll-out manager ben ik dan toch “verlost” geraakt(ze sturen me natuurlijk nog wel alle vijf voet vragen en mailtjes, maar dat zal ook wel stoppen na een zekere tijd.
Terug in Denemarken moeten we dan wel onmiddellijk correcties doorvoeren in het systeem. Sommige daarvan zijn nogal “critical”. Maar geen tijd! We zitten al over budget (meestal doordat er teveel geld is gespendeerd aan dure consultants die een echte – aan belgisch staatdsadministratie gelijkende – burreaucratie hebben opgeboud. Dus moeten we met “alle hands aan dek” doorgaan met de volgende clusters zonder al te veel tijd te spenderen aan de nodige developments. Dat gaat op den lange duur wel nog meer geld kosten, maar daar wordt dan voorlopig ook weer niet naar gekeken zeker.
Gezien India niet kon garanderen (hoewel zij reeds het verste zijn met “cleaning” en voorbereiding) de nodige mensen te kunnen voorzien, is India verhuist naar de volgende cluster in september. Maar gelukkig was er nog Frankerijk en Griekenland die, zonder al de nodige voorbereidingen het wel allemaal zullen klaarspelen tegen 1 Juni. Zien en dan geloven... Zoals te verwachten was ben ik dan “toegevoegd” aan het implementatie team van Frankerijk (in de veronderstelling dat ik de Frans en de Frans mij kent – lachen!). In elk geval, ik ga nu weer heel wat van mijnen tijd doorbrengen bij onze zuiderse buren en in Athene. Vorige twee weken al in Lille gezeten en volgende week heel de week in Griekenland (veronderstel dat ik wel niet de mogelijkheid ga hebben om de acropolis te zien, maar ja, ge kunt ook niet alles willen.). Een goede zaak aan het geheel is dat als ik veel tijd ga doorbrengen in Lille, het niet al te moeilijk moet zijn om af en toe voor een weekend of zo over te springen naar Antwrpen – het is tenslotte maar een paar uur rijden...we zullen natuurlijk wel eerst weer moeten zijn wat de plannen zijn – sinds die elke dag veranderen weet ge het nooit!
Aangezien ik dan toch weeral veel op pad zal moeten, en om het vrouwke goegezind te houden, hadden we besloten om “er even tussenuit” te gaan voor een weekend en dus hadden we een reisje geboekt naar Venetie, Italie. Gepland was om te vertrekken op vrijdag morgen en terug te komen op maandag avond. Uiteraard is dat allemaal weer in de soep gelopen. Eerst en vooral is onze vlieger te laat vertrokken in Copenhagen (reden; te veel sneeuw). Dus onze connectie in Zurich gemist. Door de lange rij wachtenden – die ook allemaal hun respectievelijke reis zagen onderbroken – ook de volgende connectie over Frankfurt gemist. Niet dat dat zo erg was want wat bleek? Ook de connectie Frankfurt-Venetie die we dan hadden moeten nemen is uiteindelijk gecancelled. Goed; uiteindelijk na een tripje CPH-ZRH-MXP (Milano) toch nog na een voledige verklote dag aangekome in Venetie rond 12 uur des nachts. Zaterdag en zondag dan slecht weer gehad maar ons toch goed kunnen bezighouden. Maandag namiddag moeten we dan de vlieger terug nemen. Wat blijkt: Staking in het open baar vervoer – dus we kunnen eigenlijk niet al te veel uitspoken. Gelukkig is er toch nog een prive maatschapij die niet staakt en ons naar center venetie kan brengen, en vandaar naar de luchthaven. Het weer is prachtig – Toch eigenlijk nog een goede einde van wat niet zo prachtig begon. Toch nog een ding; het moet gezegd dat de pizza in Venetie slecht maar duur is.
Met Cat gaat het goed. Ze heeft een nieuwe job met Mng Functie hier op het hoofdkantoor in Esplenaden. Vanaf maandag eerstkomend begint ze daar, hoewel ze initieel nog 50 pct tijd aan haar huidige job zal moeten besteden (dat is overeengekomen met haar nieuwe en oude manager – ik vindt dat persoonlijk een slecht plan – twee bazen – maar is niet veel aan te doen veronderstel ik. Vanaf April zal ze echter “full-time” aan de nieuwe job werken. Het is een uitdaging voor haar want de functie is voor de liner (niet Logistics) en niet gericht op systemen, wat toch haar belangrijkste verantwoordelijkheid is geweest voor de laatste 6 jaar. Het zal varen, maar ik ben ervan overtuigd dat ze het wel aankan.
Eigenlijk is er ook een goede kant aan het onregelmatig updaten van de webstek. Dan valt er tenminste eens iets te vertellen.(dit dus om mijn geweten een beetje te sussen).
Hoewel ik gewoonlijk start met een “weerpraatje” is dat deze keer niet echt realististisch (ik ben meer niet in denemarken dan wel). In elk geval is vandaag het weer zonnig maar koud. De dagen worden stillaan langer dus het is weer licht elke morgen wanneer we onze vermoeide ledematen van het bed lichten. Lente is dus langzaam op komst – maar moet voorlopig nog onderdoen voor de winterkoningin. Donderdag heeft het hier nog behoorlijk aan het gesneeuwd en de temperaturen liggen nog steeds behoorlijk onder het vriespunt, vooral dan des nachts.
Zoals de meesten al weten van de sporadische communicatie per email of telefoon, heb ik de maand januari doorgebracht in het (nog noorderlijke) Zweden teneinde een systeem genaamd FACT te implementeren. Kort na kerst ben ik dus naar Gothenburg geteend (cut over) en daarna naar Stockholm (voor wat genoemd wordt “hypercare”). Stockholm. is wel een prachtige locatie. We hebben daar een klein bureautje waar iedereen zo een beetje op elkaar inspeelt. Tegen alle verwachtingen in – en ook tegen de “company policy” – hebben ze daar een mascotte – de hond van een van de werknemers zit daar elke dag. Ge moet uiteindelijk toch toegeven dat zo een beest - hoewel het de eerste keer een beetje raar aandoet - toch een zekere oppepper is. Dat beest komt tenminste elke dag bij het binnenkomen en buitengaan goeden dag zeggen en klaagt niet over werkdruk, systemen en andere tekortkomingen. Iemand moet het gewoon wat water geven en uilaten rond de middag...
Het weer in Zweden is zo mogelijk nog erger dan in Denmarken; temperaturen tot min 19 graden celcius in de nacht. Ik kan u vertellen dat dat verdomd kout is, temeer daar er een algemeen rookverbod is in alle gebouwen (of het nu cafes zijn of hotels of stations). Ook ben ik een paar keer op de luchthaven gestrand omdat “er teveel sneeuw” was om nog te kunnen vliegen. Men verwacht toch dat in een land zoals zweden men gewoon is en kan werken met zoiets als “Sneeuw”. Het eten is er zo mogelijk nog slechter dan in denemarken, hoewel we moeten toegeven dat “smorebrood” betrekkelijk goed evenals de “zweedse gehaktballen”. Maar daar kunt ge ook niet van leven.... Het bier is ook maar van bedenkelijke niveau. De gemiddelde zweedse pint bevat 2 pct alcohol. Met andere woorden dat is meer limonade dan iets anders. Gelukkig kon ik in de meeste (hotels) Duvel of Grimbergen vinden. Dat maakt het leven toch een beetje aangenamer.
De geplande 4 weken Zweden zijn dan uiteindelijk uitgelopen tot 6+ weken. Elke keer was wel een nieuwe vraag voor assistentie voor nog een extra week. Redenen in meervoud (slechte voorbereiding, niet de juiste mensen om het werk te doen etc), maar de meest uit het oog springede is wel dat de Zweden er een cultuur van praten en overleg op na houden. Er is daar niemand (en dat is inclusief management) die zo maar een beslissing zal nemen en daar dan naar handelen. Er moet eerst met god en klein peerke gesproken worden en zelfs dan kan er maar moeilijk een beslissing genomen worden. Ik kan u vertellen dat dat zelfs voor een geduldige mens zoals den deze dat op den duur op de zenuwen begon te werken. Ik had al zoiets van; verdomme doe nu toch eens iets en stop met zeveren! Maar aan alles komt een eind (ook aan Zweden) en na enige discussie (om niet te zeggen ruzie) met de roll-out manager ben ik dan toch “verlost” geraakt(ze sturen me natuurlijk nog wel alle vijf voet vragen en mailtjes, maar dat zal ook wel stoppen na een zekere tijd.
Terug in Denemarken moeten we dan wel onmiddellijk correcties doorvoeren in het systeem. Sommige daarvan zijn nogal “critical”. Maar geen tijd! We zitten al over budget (meestal doordat er teveel geld is gespendeerd aan dure consultants die een echte – aan belgisch staatdsadministratie gelijkende – burreaucratie hebben opgeboud. Dus moeten we met “alle hands aan dek” doorgaan met de volgende clusters zonder al te veel tijd te spenderen aan de nodige developments. Dat gaat op den lange duur wel nog meer geld kosten, maar daar wordt dan voorlopig ook weer niet naar gekeken zeker.
Gezien India niet kon garanderen (hoewel zij reeds het verste zijn met “cleaning” en voorbereiding) de nodige mensen te kunnen voorzien, is India verhuist naar de volgende cluster in september. Maar gelukkig was er nog Frankerijk en Griekenland die, zonder al de nodige voorbereidingen het wel allemaal zullen klaarspelen tegen 1 Juni. Zien en dan geloven... Zoals te verwachten was ben ik dan “toegevoegd” aan het implementatie team van Frankerijk (in de veronderstelling dat ik de Frans en de Frans mij kent – lachen!). In elk geval, ik ga nu weer heel wat van mijnen tijd doorbrengen bij onze zuiderse buren en in Athene. Vorige twee weken al in Lille gezeten en volgende week heel de week in Griekenland (veronderstel dat ik wel niet de mogelijkheid ga hebben om de acropolis te zien, maar ja, ge kunt ook niet alles willen.). Een goede zaak aan het geheel is dat als ik veel tijd ga doorbrengen in Lille, het niet al te moeilijk moet zijn om af en toe voor een weekend of zo over te springen naar Antwrpen – het is tenslotte maar een paar uur rijden...we zullen natuurlijk wel eerst weer moeten zijn wat de plannen zijn – sinds die elke dag veranderen weet ge het nooit!
Aangezien ik dan toch weeral veel op pad zal moeten, en om het vrouwke goegezind te houden, hadden we besloten om “er even tussenuit” te gaan voor een weekend en dus hadden we een reisje geboekt naar Venetie, Italie. Gepland was om te vertrekken op vrijdag morgen en terug te komen op maandag avond. Uiteraard is dat allemaal weer in de soep gelopen. Eerst en vooral is onze vlieger te laat vertrokken in Copenhagen (reden; te veel sneeuw). Dus onze connectie in Zurich gemist. Door de lange rij wachtenden – die ook allemaal hun respectievelijke reis zagen onderbroken – ook de volgende connectie over Frankfurt gemist. Niet dat dat zo erg was want wat bleek? Ook de connectie Frankfurt-Venetie die we dan hadden moeten nemen is uiteindelijk gecancelled. Goed; uiteindelijk na een tripje CPH-ZRH-MXP (Milano) toch nog na een voledige verklote dag aangekome in Venetie rond 12 uur des nachts. Zaterdag en zondag dan slecht weer gehad maar ons toch goed kunnen bezighouden. Maandag namiddag moeten we dan de vlieger terug nemen. Wat blijkt: Staking in het open baar vervoer – dus we kunnen eigenlijk niet al te veel uitspoken. Gelukkig is er toch nog een prive maatschapij die niet staakt en ons naar center venetie kan brengen, en vandaar naar de luchthaven. Het weer is prachtig – Toch eigenlijk nog een goede einde van wat niet zo prachtig begon. Toch nog een ding; het moet gezegd dat de pizza in Venetie slecht maar duur is.
Met Cat gaat het goed. Ze heeft een nieuwe job met Mng Functie hier op het hoofdkantoor in Esplenaden. Vanaf maandag eerstkomend begint ze daar, hoewel ze initieel nog 50 pct tijd aan haar huidige job zal moeten besteden (dat is overeengekomen met haar nieuwe en oude manager – ik vindt dat persoonlijk een slecht plan – twee bazen – maar is niet veel aan te doen veronderstel ik. Vanaf April zal ze echter “full-time” aan de nieuwe job werken. Het is een uitdaging voor haar want de functie is voor de liner (niet Logistics) en niet gericht op systemen, wat toch haar belangrijkste verantwoordelijkheid is geweest voor de laatste 6 jaar. Het zal varen, maar ik ben ervan overtuigd dat ze het wel aankan.
Abonneren op:
Posts (Atom)
