Column voor de huisarts door TP

Groeten uit Panama

Deze column zal wat exotisch ruiken, aangezien ik op dit ogenblik in Panama ben, en dat om de simpele reden dat onze tweede zoon daar meehelpt om “het kanaal" open te houden. Wat op termijn Antwerpen zal toelaten het Deurganckdok ten volle te gebruiken en de afbraak van Doel te doen renderen. Wie jaloers is op onze vakantie, geen nood, want mogelijk zullen velen onder u binnenkort hun derde leeftijd in Panama gaan doorbrengen. Luieren tot 85 jaar is niet eens noodzakelijk, want men kan zich altijd nuttig maken als redder van exotische diersoorten, of als investeerder in bosbouw – wie 20.000 $ investeert krijgt er de Panamese nationaliteit nog bovenop. Het kanaal heeft immers 100 % belang bij het behoud van het regenwoud. Ondertussen is Panama, en gans Centraal-Amerika “booming”, zoveel is duidelijk. Het nut van de bij ons zo gewraakte globalisatie springt in ieders oog. Vooral de immobiliën doen reusachtige zaken. Iedereen wil bouwen en bouwt, wat immense werkgelegenheid creëert. Maar niet alleen dat: elke Panamese middenklasser heeft een auto, TV, gsm die gans het gebied dekt, kan alles kopen (behalve spuitwater), in de supermarkt – die 24/24 7/7 open is. Snel internet is er in gans Panama. Wie wil, werkt, en dat is geweten. Alle basisbehoeften zijn goedkoop te verhelpen. Een raadpleging kost 10 $ (relatief echt niet duur) voor wie verzekerd is. En wie werkt is verzekerd. De artsen werken rond de klok – zoals zovelen in Panama, en zijn gekwalificeerd en bereikbaar. Wat volgens de tweede zoon die 2 jaar in Denemarken werkte daar helemaal niet het geval was. D.w.z., ze waren wel gekwalificeerd, maar ”deden niets dan verwijzen” en waren quasi nooit bereikbaar (sic). Apotheken zijn hier permanent open in de supermarkten. Voorschriften zijn niet nodig voor wie de volle prijs betaalt, maar alle 60-plussers krijgen zonder onderscheid (mits voorschrift) een betere terugbetaling. De anderen moeten maar zelf weten wat ze doen. Dat geldt trouwens ook voor andere zaken. Wie hygiëne wenst in een restaurant betaalt meer (maar hygiëne heeft geen toegevoegde waarde volgens de Panamezen, en het is nog waar ook). Eten en drinken is overal en dag en nacht te verkrijgen. Junkfood ook. Tussen de meisjes tot 14 jaar kan men nog wel eens de in Europa zo gewaardeerde carure vinden zoals een RX van een platworm, maar al wie ouder is vervalt duidelijk in een ”Duits-Amerikaanse lijn”. Ook hier hebben MacDonalds, de chips en de frisdrankfabrikanten waarschijnlijk toegeslagen. De bevolking schijnt het echter allemaal fantastisch te vinden en Che Guevara zou hier met zijn brommertje door de SUV’s van de Panamezen gewoon van de prachtige wegen gereden worden. Revoluties zijn ver weg. Leven en laten leven is duidelijk het parool. Wie nog sceptisch is, moet bedenken dat in januari 2004 dit land nog aan de rand van de afgrond stond, met o.a. een sociale zekerheid waarvan het faillisement voorspeld was voor 2014 - dus slechts één jaar na België -, met de opruim van 250.000 niet ontplofte vliegtuigbommen na de invasie van de USA in 1999, waarvan de Amerikanen zegden dat ze enkel konden verwijderd worden door een complete ontbossing, wat natuurlijk meteen de doodsteek zou betekend hebben voor het kanaal. Noteer ook dat enkel door de vereenvoudiging van de US-administratie de Panamezen er in geslaagd zijn de doorvaartijd met 10% te versnellen. In 2012 zal de capaciteit van het kanaal verdubbelen door massale uitbreiding van de infrastructuur. De bevolking stemde dat bij referendum met een meerderheid van 98%. Slimme jongens die Panamezen. Soortgelijke toestanden doen zich voor in de rest van Centraal-Amerika, zelfs in Columbië. Of het allemaal zal blijven duren bij een volgende crisis is een andere zaak, maar het zal hier voorlopig niemand een zorg wezen.. Misschien tot spijt van de Europeanen, die hier nu bijna geen ontwikkelingshulp meer kunnen doen…

Theo Putzeys

Gekuiste versie mail van OV

Zoals ge al vernomen hebt hebben we een weliswaar lange, maar toch voorspoedige vliegtuigreis gehad, die toch bijna 24 uur geduurd heeft, van opstaan dinsdagmorgen 04.15 tot woensdagmorgen 04.00 (alles in onze tijd) toen we bij Jan en Cat aan tafel schikten. Zoals ook al gezegd bleek 1 van de 2 valiezen zoek, zodat we in de luchthaven eerst nog een klein uurtje doorbrachten met wachten en dan met het invullen van een formulier. Een zoals steeds vooruitziende oms had evenwel alle reisgoed over de twee koffers verdeeld zodat ze van alles wel iets hadden, zij het in krappe hoeveelheden. Niettemin bleef deze verloren koffer tot gisterenavond door ons verblijf spoken, met alle dagen telefoneren, telkens met andere mensen, telkens met dezelfde uitleg: donkerblauwe koffer, harde schelp, nee geen Samsonite, ruikt naar onze Toon zijne zolder, want heeft daar onterecht 3 jaar gestaan, enz..kortom al wat nuttig kon zijn voor Iberia airlines. Vruchteloos... tot gisterenavond toen bleek dat ze er was (waarschijnlijk trouwens al een tijdje, maar niet goed gekeken van Iberia). Voor alle zekerheid zijn we ze dan maar zelf gaan halen, en ze was er dus gisteravond inderdaad.

Tussen de diverse telefoonsessies in hebben we niettemin onze tijd goed doorgebracht allerlei siteseeing in de buurt, voor zover de betogingen en de barricades van de bouwvakbonden dat tenminste toelieten. We bezochten het oude Panamacity, platgebrand door de zeerovers en dan definitief verlaten, een oude koloniale wijk in de stad met het presidentieel paleis, het apeneiland, een (ander) zeeroverseiland in de buurt met nog twee overgebleven forten - zo maar uit Hornblower weggelopen - en natuurlijk het Panamakanaal, bezaaid met Maerskboten. Daarnaast deden we nog twee flinke tochten door het regenwoud en Nationaal Park. Natuurlijk met de nodige Pina Colladas en dito tussenin. Niet te vergeten ook nog de kookkwaliteiten van Cat, een paar restaurants (Chinees, Panamees, Japans, Mac Donalds – dat laatste voor onze Jan en ik terwijl de Dago's zijn auto trachten te repareren en de vrouwen zich te goed deden aan shopping) , telkens met de nodige drinks voor en na.

Natuurlijk kent Cat hier zowat iedereen, niet te vergeten zowat alle 6 % Chinezen die deze bevolking hier rijk is, en zowat alle wernemers of partners van de grote Internationale Maerskfamily, hiermee een enorm Centraal-Amerikaans netwerk uitbouwend dat dag en nacht te haren dienste staat om het haar inlaws naar de zin te maken.

Jan en Cat wonen hier echt wel ruim in een chic appartement +++ met alles er op en eraan, onbetaalbaar voor de normale mens, maar niet voor Maersk, een SUV Mitsubishi, waarmee hij iedereen van de baan rijdt die niet rap genoeg opzij gaat.
De Dago's doen het hier echt wel zeer goed, en globaal is het hier zeker te vergelijken, zoniet beter dan gelijk welk Zuid-Europees land, alles in volle expansie met groei+++ en bouwen, bouwen, ... Buiten spuitwater dat ze blijkbaar totaal niet kennen, is hier alles te krijgen, en door de dollar nog goedkoop ook. Geen gezever met bedelaars op straat, vriendelijke, behulpzame mensen, veel is zeer goed en netjes georganiseerd, kortom een echt vakantieland. Engels is pover, Spaans slaat hier de klok en anders worden de Chinezen aan het werk gezet.

Gisteravond was het mijn verjaardag en natuurlijk hebben we zoals thuis Chinees gegeten. Morgen gaan we voor een vierdaagse trip naar het binneland, dus dan zullen ze niet bereikbaar zijn per mail denk ik. Tot later dus.